MILKA HENRIQUES DE CASTRO
COMPLEMENTAIRE GENEESWIJZEN
HOME PRAKTIJKVOORBEELDEN CONTACT ACHTERGRONDEN

HOE HET ZO GEKOMEN IS

Wie droomt er als kind nou van om later alternatieve genezer te worden? Ik niet.

Ik ben het tegen wil en dank geworden. De 'gave' heb ik achteraf bezien wel altijd gehad. In mijn kindertijd kon het me spontaan overkomen dat ik details van de mentale en fysieke staat van andere mensen wist alsof ze me verteld waren. Dat het, als ik erover sprak, tot pijnlijke situaties leidde, was minder. Het was helemaal niet leuk om te merken dat andere mensen geschokt waren als ze merkten wat ik wist. Ik moest goed het onderscheid leren bewaren tussen wat ik zomaar wist en datgene wat me was verteld. En dat onderscheid was niet altijd even duidelijk. Het onhandige zintuig dat ik kennelijk had moest maar zoveel mogelijk worden weggestopt.

Ik werd tv producer, styliste en tekstschrijver. Ik werkte met veel voldoening samen met mijn man, en had bepaald niet het gevoel dat ik mijn roeping was misgelopen. Ik las wel altijd alles over medische ontdekkingen en alles wat ik te pakken kon krijgen over voeding.

Op een heel kwade dag werd ik zwaar ziek, met hevige pijnen en verlammingsverschijnselen. Ik werd wanhopig van de onmacht die de medische stand vertoonde. Ik moest wrede onderzoeken ondergaan, en veel gevonden 'verklaringen' waren tegenstrijdig. Ze waren machteloos, dat werd pijnlijk duidelijk. Ik moest ermee leren leven, het zou wel psychisch zijn.

Het kon niet uitblijven dat ik mijn zoektocht naar genezing uitbreidde naar het alternatieve circuit.

Dat ik ook daar wel eens onzin te verwerken kreeg was te verwachten, maar dat was gelukkig niet alles.

Ik kwam tenslotte terecht bij een alternatief werkend arts die heel goed wist waarmee hij bezig was en - het belangrijkste - vat kreeg op mijn probleem. Hij kwam met verklaringen en oorzakelijke verbanden die ik helder en overtuigend vond. Waarom? Niet alleen omdat ik ze herkende, maar vooral omdat mijn klachten sterk verbeterden. Placebo-effect? Kwam het omdat ik er in geloofde? Ik geloofde nergens meer in, 'baat het niet dan moet ik verder zoeken' was mijn motto.

Deze arts was het, die mij aan het eind van mijn succesvolle behandeling met de neus op de paranormale feiten drukte. Hij vertelde dat hij zeker wist dat ik iets in mezelf onderdrukte, en zolang ik dat bleef doen zou ik steeds opnieuw ziek worden. Ik weet nog dat ik niet eens wist waar hij het over had, zo diep zat het weggestopt. Toen ik het begon te beseffen, heeft het nog een aantal jaar en een aantal gebeurtenissen gekost voordat ik er echt een vorm voor vond, maar uiteindelijk is me dat gelukt.

Waarmee ik nadrukkelijk niet wil zeggen dat ik tegen het normale medische circuit geworden ben, integendeel. Ik leer veel van ze, ik werk graag samen als ze daartoe bereid zijn - en dat zijn ze soms. Maar ik besef heel goed, dat ze in al die jaren studie niet bepaald gestimuleerd zijn om hun intuïtie te gebruiken of hun creativiteit te ontwikkelen. De artsen die dat kunnen, durven en doen, zijn dun gezaaid.

Dus daar ben ėk dan weer voor.

ACHTERGRONDEN

 

Hoe het zo gekomen is

Hoe weet ik of het klopt wat ik vind?

Werkt mijn gave altijd?

Milka2013a
HOME